نمیدونم این خاصیت غربته یا تنهایی یا تنهایی تو غربت؟
که واسه فرار از این وضعیت رو میاری به اینکه انعطاف زیادی تو روابطت با آدمها نشون بدی. که بذاری عقاید تو رو به نقد و چالش بکشن. هر وقت و هر لحظه.
که عادت کنی تو رو بخاطر بعضی تفاوتهات مضحکه کنن و تو ساکت بشینی و گوش کنی. گاهی بحث کنی راجع به نظام ارزشیت اما اونا نیومدن که بشنون. اومدن که بگن. بگن و بگن و بگن تا موضعت عوض شه.
تلاش بیهوده ایه.
چرا راحتم نمیذارن؟
خسته ام از دنیایی که باید لنگه اش باشی وگرنه مثل سلول سرطانی پست میزنن.

خسته ام از رفتارهایی که با حرفهام میشه. چرا باید وقتی یه استتوس میذارم اوج فهم آدمهای دور و برم پیدا کردن شوخیهای جنسی توش باشه؟

دلم تنگه. تنگ همه اونایی که یه دریا احساس منو از یه کلمه ام میفهمیدن و یه دنیا احساس واسه همون یه کلمه خرجم میکردن.

دلم تنگته.
دلم تنگتونه.